“Kadrolu öğretmen istifa ederse ne olur?” sorusu bana çok soruldu. Çünkü ben ettim. Evet, yıllarca MEB’de görev yapan bir öğretmendim ve sonunda istifa ederek başka bir yola çıktım. Çoğu kişinin gözünde bu karar anlaşılmaz, hatta delilik gibi görünebilir. “MEB’den istifa eden öğretmen” denildiğinde akıllara kayıp haklar, riskler ya da pişmanlık ihtimali gelir. Benim içinse bu karar, öfkeyle verilmiş ani bir tepki değil; içimde uzun süredir olgunlaşan, bilinçli bir tercihti. Çünkü bir noktada şunu fark ettim: kalırsam kendime yalan söyleyecektim.
MEB’den Neden İstifa Ettim?
Derse giriyordum ama orada değildim. Tahtaya yazı yazarken elim hareket ediyordu, ama zihnim çoktan başka yerlere gitmişti. Öğrencim bir soru soruyordu, kulağım duyuyordu ama kalbim duymuyordu. İçimde eksilen bir şey vardı ve bunu her gün daha fazla hissetmeye başlamıştım. Bir öğretmenin öğrencisine faydalı olabilmesi için önce kendi içinde diri kalması gerekir. Ben ise yavaş yavaş tükeniyordum.
Birçok kişi “Maaşını al, düzenin devam etsin, sabret” dedi. Ama mesele maaş değildi. MEB’de çalışan her kadrolu öğretmen bilir; sorun çoğu zaman para değil, değersizliktir. Asıl yük, sistemi taşımaktır. Her yeni düzenleme öğretmen üzerinden deneniyor, her eksiklik öğretmen üzerinden kapatılıyor. Öğretmenin sesi duyulmuyor, ama omuzuna yük bindirilmeye devam ediliyor. Bu döngüde kendimi ne kadar geliştirsem de vizyonumu büyütsem de, bana sunulan çerçeve giderek daralıyordu.
İşte o noktada anladım ki MEB’den istifa eden öğretmen olmak bir “kaçış” değil, kendi sesime sahip çıkmaktı. İçimdeki enerjiyi, hayal gücünü, üretme isteğini ve konuşma cesaretini kaybetmemek için istifa ettim. Çünkü biliyordum; bunlar benden giderse geriye sadece fotokopi bir beden kalacaktı. Ben öğretmenliği değil, sisteme sıkışmış hâli bıraktım.
İstifama İnsanlar Ne Tepki Verdi?
“MEB’den istifa edeceğim” dediğimde çoğu kişi şaka yaptığımı sandı. Gözlerimin içine bakıp “hadi oradan” diyenler oldu. Bazıları küçümsedi, “memurluk bırakılır mı ya” dedi. Bir kısmı da endişeyle yaklaştı, “yapma hocam, bari ücretsiz izin al” diye öğüt verdi. Destek olan çok az kişi vardı, onlar da fısıltıyla “kaç kurtar kendini” dediler.
Ama ben biliyordum, bu benim için bir kaçış değil. Yıllar içinde o gömlek bana dar gelmeye başlamıştı. Sınıfta nefesim daralıyordu. Öyle ki kalmak, içimdeki sesi susturmak anlamına gelecekti. Ben sustuğumda, hem kendimden hem öğrencilerimden eksilecektim. O yüzden istifa kararıma gelen tepkiler beni sarsmadı. Çünkü kararımı çoktan içimde vermiştim.
Bir kadrolu öğretmen istifa ederse ne olur diye soran çok oldu. Benim için oldu olan şuydu: Özgürlüğüm geri geldi. Konuşabildiğim, üretebildiğim, kendi yolumu çizebildiğim bir hayata geçtim. Ve bugün dönüp baktığımda, bütün o “deli” diyenlere gülümseyerek bakabiliyorum. Çünkü kendi gerçeğimi yaşamayı seçtim.
İstifa Ettikten Sonra Hayatımda Ne Değişti?
MEB’den istifa eden öğretmen olmak, dışarıdan bakıldığında büyük bir risk gibi görünür. Ama benim için riskten çok bir özgürleşmeydi. Çünkü asıl risk, kalıp içimdeki enerjiyi kaybetmekti. İstifa ettikten sonra ilk fark ettiğim şey, omuzlarımdan koca bir yükün kalkmış olmasıydı. Artık ders anlatırken zihnim başka yerde değildi; hangi işi yapıyorsam ona bütün kalbimle odaklanabiliyordum.
Bir anda önüme sonsuz ihtimal açıldı. Yazılarımda daha cesur oldum, koçlukta daha derinleştim, insanlarla daha sahici bağlar kurmaya başladım. Öğretmenlikten kopmadım, hâlâ öğretiyor ve aktarıyorum ama kendi sesimle, kendi yolumla. En önemlisi de, artık içimdeki üretme isteğini saklamıyor, doyasıya yaşıyorum.
İstifa Kararımdan Pişmanlık Duydum mu?
“Kadrolu öğretmen istifa ederse ne olur?” diye sorduklarında aslında merak ettikleri şu: “Pişman oldun mu hocam?”
İçtenlikle söyleyeyim; tek bir gün bile pişmanlık yaşamadım. Çünkü istifa kararını öfkeyle değil, uzun düşüncelerle ve sakin bir bilinçle verdim. Kalmak bana daha büyük zarar verecekti. O sınıflarda fiziksel olarak var olabilirdim ama ruhum çoktan başka bir yere kaymıştı.
Bugün geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum: Asıl pişmanlık, kalıp kendini tüketmek olurdu. Benim için doğru olan, kendi sesimin peşinden gitmekti. Belki herkes için geçerli değil ama benim yolum buydu. Ve şimdi, her sabah uyandığımda hâlâ öğreten, hâlâ öğrenen ama artık kendi değerleriyle yaşayan bir insan olduğumu bilmek bana yetiyor.
MEB’den İstifa Eden Öğretmen Olarak Öğrendiklerim
İstifa kararımın ardından günler, aylar geçti. Geriye dönüp baktığımda fark ettim ki asıl önemli olan istifanın kendisi değil, bana öğrettikleriydi. O süreç, öğretmenliğe bakışımı da, hayata yaklaşımımı da değiştirdi. Yol boyunca öğrendiklerim neler diye sorarsan:
- İstifa bir kayıp değil, dönüşüm oldu. Öğretmenliği bırakmadım, öğretmenliğe yeni bir biçim verdim.
- Sistemin içinde kalmak yıpratıyordu. Öğrencilerimle sorun yaşamıyordum, asıl yorgunluğu sistem yükledikçe hissettim.
- Hazırlık şart. Bu adımı atarken hem zihinsel hem de maddi olarak kendimi hazır hale getirdim.
- Değer görmeyen emek tüketiyor. Maaştan çok daha fazlası, emeğin karşılık bulmaması beni istifaya götürdü.
- Kendi sesin en büyük pusula. Başkalarının ne dediğini değil, içimdeki cevabı dinlediğimde yolum netleşti.
- Korkular azalıyor, cesaret artıyor. Bir kere kapıyı kapatınca önündeki yollar daha berrak görünüyor.
Ben Ettim, Peki Ya Sen?
Kadrolu öğretmen istifa ederse ne olur diye soruyorsun ya… Ben kendi yolumu çizdim ve MEB’den istifa eden öğretmen oldum. Bu kararın ne kadar zor olduğunu biliyorum. Aklında sorular, yüreğinde endişeler, geleceğe dair belirsizlikler birikir. Ama şunu net söyleyebilirim: Kendine dürüst bir cevap verdiğinde, adımların daha sağlam oluyor.
Ben ettim. Çünkü kalmaya devam etseydim, kendime yalan söylemiş olacaktım. Şimdi sana dönüp aynı soruyu soruyorum: Sen kendi yolunu çizmeye hazır mısın?
Eğer sen de mesleğinde yeni bir yön arıyor, öğretmen kimliğini koruyarak farklı bir alan açmak istiyorsan Mesleki Güç Programı tam da senin için!
Mesleki Güç Programı ile öğretmenliğini farklı bir boyuta taşıyabilir, kendine yepyeni bir kapı açabilirsin.
Bilgi almak için iletişim sayfasından benimle iletişim kurabilirsin.
